Ciekawe miejsca niedaleko Dobiegniewa

  Ogardzka Odnoga w pobliżu Mostu Pojednania; źródło zdjęcia TUTAJ      Dawno, dawno temu w zamierzchłych czasach, kiedy świat był młodszy, a gwiazdy świeciły jaśniej i mocniej, ludzie silniej związani byli z naturą i magią. Nikogo nie dziwiło, że po świecie błąkają się baśniowe stworzenia. Ludzie spotykali koboldy, rusałki, wróżki, strzygi i skrzaty, a nawet czartowskie moce. Otóż w tym czasie nad brzegami jeziora Ogardzka Odnoga żył sobie chłop i żyło mu się dobrze. Na ogół zadowolony był ze swego losu, bo miał miłą żonę, pocieszne dzieci i całkiem dobre gospodarstwo. Ale nasz bohater miał pewien problem. Otóż jego pola znajdowały się na drugim brzegu jeziora i bardzo mu doskwierało codzienne objeżdżanie jeziora. Wychodził z domu rankiem rześki i wypoczęty, a wracał zmęczony i na ostatnich nogach. A może po prostu, jak twierdzą niektórzy, był leniwy i to właśnie niemal doprowadziło go do zguby. Pewnego dnia bowiem naszego chłopa odwiedził t...

 Tekst legendy znalezionej w sieci wspomina o założeniu przez Dobiegniewa grodu TUTAJ Baszta średniowieczna w Dobiegniewie zwana Bocianim gniazdem Legenda głosi, że założyciel miasta, Dobiegniew, pochodzi z plemienia Wieletów, którzy przybyli na te ziemie znad wielkiego oceanu. Zanim przywódca plemienia, Wszesimir, zezwolił swoim synom założyć własne osady, zebrał ich niedaleko wzgórza, w pobliżu wioski i kazał, aby każdy z nich w jednym miejscu zasadził świętą lipę. Drzewo miało symbolizować, że pochodzą z jednego rodu. Z biegiem czasu drzewa urosły, a rosnąc obok siebie wyglądały jakby wyrastały z jednego pnia. Odtąd też drzewa i miejsce nazwano „Lipą siedmiu braci”. Każdy z braci wzniósł wielki gród obronny, który otrzymał nazwę od swego założyciela. Dopóki żył Wszesimir, pomiędzy braćmi panowała zgoda. Mędrzec często wskazywał na drzewa i upominał synów, że gdy jego zabraknie będą musieli być jako te lipy – zawsze razem. Wtedy będą silni. Jeżeli każdy stawał bę...

Przekopując internet, kiedyś natknęłam się na tekst tej legendy, ale ponieważ było to już kilka lat temu, nie potrafię wskazać źródła. Na pewno pochodziła z jakiegoś zbioru legend lubuskich wydanego w latach siedemdziesiątych i ktoś umieścił ją w sieci. Jezioro Wielgie W dawnych czasach w zgodzie i spokoju razem długo wędrowali po ziemi Pan Bóg i diabeł. Pewnego razu diabeł przypomniał sobie, że jest diabłem. Co Pan Bóg stworzył, diabeł zniszczył, co Pan Bóg naprawił, diabeł zepsuł. Rozgniewał się Pan Bóg na diabła i postanowił się go pozbyć. Akurat zatrzymali się nad jeziorem w Dobiegniewie, które wtedy jeszcze nie miało nazwy. Pan Bóg chciał ugasić pragnienie, bo od rana upał doskwierał. Diabeł wskoczył do jeziora i z namaszczeniem zaczął myć swój brudny zad i ogon. Rozgniewany stwórca zagroził diabłu, że jeśli ten do wieczora nie wypije całej wody z jeziora, utopią go niebieskie hufce. Diabeł próbował przechytrzyć Boga i wyczarował mnóstwo miechów skórzanych, które pojawi...

  źródło fotografii  Podobno w pałacu w Mierzęcinie mieszka duch, choć każdy, kto o nim wspomina, zastrzega, że tylko o nim słyszał, a sam nigdy go nie spotkał. Według legendy jest to ostatni pan  pałacu, który po śmierci żony - zmarła przy porodzie - popadł w taką rozpacz, że nakazał ściany jednego z pokojów zamalować czarną farbą i w tym pokoju spędzał całe dnie aż do swojej śmierci. Gdy zmarł, próbowano przemalować pokój, ale bez względu na to, jakiego koloru używano, czerń zawsze była widoczna... Zniszczenie pałacu   i rozszabrowanie go po wojnie tej części klątwy położyły najwidoczniej kres - ale do dziś w samym pałacu, późnym wieczorem, można trafić na prądy bardzo zimnego powietrza, które nie mają nic wspólnego z przeciągami. Człowiek czuje lodowatą, bezbrzeżną rozpacz i aż drży od nieziemskiego chłodu. Tak właśnie nadal pan na Mierzęcinie rozpacza za swoją straconą żoną i dzieckiem... Tyle mówi legenda, ale ze wspomnień bratanka ostatniego pa...