Ciekawe miejsca niedaleko Dobiegniewa

Każdy w inny sposób znosi przymusową izolację. Niektórym jest obojętna i są zadowoleni, że mogą pozostać w domu, a inni z niecierpliwością czekają końca. Widać to na przykładzie mojej klasy, bo część jęczy (kiedy koniec? czy przedłużą? nie wytrzymam!!), a kilka osób ze stoickim spokojem kwarantannę znosi i twierdzi, że mogą tak do wakacji. Co zrobić, jeśli obrzydły nam cztery ściany? Przecież nikt nam nie zabronił wychodzić tam, gdzie innych nie spotkamy, gdzie nie możemy się zarazić ani zakazić nikogo innego. Dzisiaj relacja z takiego wyjścia, podczas którego poza dwoma panami, z których jeden siedział w ciągniku, a drugi opryskiwał pola (bezpieczna odległość), spotkałyśmy: a. dwie szybkie sarny, b. baaardzo szybkiego zająca, c. mnóstwo ptaków. Przede wszystkim, należy zauważyć, że nadeszła wiosna. Jest w tym roku niemrawa i obarczona widmem koronawirusa, ale wyraźnie nadchodzi. Widać ją.  Idziemy drogą przez pola w kierunku Mierzęcina. Nad naszymi ...

Koronawirus szaleje i zablokował  możliwość wyjść i wycieczek z uczniami. Ale mamy zaległą relację z zeszłego roku dotyczącą Słowina. Chcemy tam zlokalizować poniemiecki cmentarz oraz wejść do kościoła filialnego pod wezwaniem Wniebowzięcia NMP, który pochodzi z początku XVI wieku. Natalka, która mieszka w Słowinie, załatwia nam klucz. Na pierwszy ogień idzie mały i zadbany kościółek.  Tak prezentuje się na zewnątrz My jednak mamy klucz i tak jak w Głusku, możemy wejść do środka. Wnętrze jest bardzo sympatyczne i kojarzy się (chyba przez jasne kolory) z Norwegią. Jakieś takie skandynawskie się wydaje :).  Największym zaskoczeniem jednak okazują się drzwi. Robią wrażenie - masywne, brązowe i drewniane. Jak często mieliście okazję otwierać drzwi, które mają 240 lat? Te w Słowinie to prawdziwa perełka! Potem idziemy na ewangelicki cmentarz, który znajduje się nieco za wsią, blisko boiska. Znaleźliśmy go i stwierdziliśmy, że jedna jego cz...